Bij de bron van de Witte Main

Donderdag 21 mei 2026

Bischofsgrün - Ochsenkopf

Gelopen 9.1 km, totaal gelopen 595.9 km

Oversteken Main: 3x, totaal 43x

(hiertussen afdalen met de kabelbaan)

Na de regen van gisteren bleef het vandaag droog. Wel waren de paden soms behoorlijk nat. Vandaag volgde het laatste stuk van onze tocht: vanuit Bischofsgrün naar de bron van de Witte Main op de berg Ochsenkopf. In het begin hadden we nog goede paden, tot we bij de rivier kwamen. Die is hier erg rotsachtig en heeft voortdurend watervalletjes en stroomversnellingen, zoals op onderstaande foto te zien is.

We hadden nu een prachtig stuk weg voor de boeg van 1300 meter lengte, waar we noodgedwongen een uur over deden. Dat komt door het pad, dat er grotendeels zo uitzag.

Maar, de omgeving van het pad was erg mooi, zoals op onderstaande foto’s te zien is.

We staken de Main over. Daar hadden we de keuze om hetzelfde pad nog 1200 meter voort te zetten, of een parallel grindpad van 1000 meter te nemen. Wij deden dat laatste, want we wilden het risico op struikelen verminderen. Je wilt hier toch niet op een brancard gedragen door hulpverleners weggehaald worden, dat kun je die mensen niet aandoen.

Na die kilometer kwamen we bij de Karchessee, een meertje waar de Main doorheen stroomt.

Nu werd het pad weer wat steiler maar beter begaanbaar. Onderweg zie je dit soort opgestapelde reusachtige keien.

De Jean-Paul-weg volgt ook een stukje van onze route. Jean Paul (1763-1825) was een Duits pedagoog en schrijver van satirische romans, afkomstig uit deze streek. Langs de Jean-Paul-weg staan op diverse plekken borden met uitspraken van hem. Hieronder een van de doordenkertjes:

De mens heeft twee kamers in zijn hart, in de ene zijn Ik; in de andere het vreemde, die hij echter liever leeg laat staan dan verkeerd bezetten. De egoïst heeft, net als wormen en insecten, maar eentje.

De bleke Groten hebben helemaal geen bloed, behalve het beetje wat ze van hun onderdanen afschrapen of wat aan hun handen kleeft, zoals de insecten geen ander rood bloed bij zich hebben als dat wat ze van andere dieren afgetrokken hebben.

Na nog wat klimmen kwamen we dan bij het einddoel van onze reis: de bron van de (witte) Main, op 887 meter boven zeeniveau.

Zie ook de video van vandaag.

Natuurlijk kon een selfie hier niet ontbreken.

Onze zoon meende dat wij de bron van de eeuwige jeugd ontdekt hadden, en hij zag ons daarom zo.

We werden er nog op gewezen dat het goed is dat de wandeling is afgelopen, omdat we anders als zuigelingen zouden eindigen.

Hierboven nog een bord bij de bron met een overzicht van de Main. Om weer naar beneden te gaan moesten we verder klimmen tot 1024 meter hoogte, de top van de Ochsenkopf.

Onderweg kon je al zien dat het bosbessen seizoen in aantocht is. Nog even rijpen en verkleuren.

Hier zijn we dan vlak onder de top. De wolken waren deels weggetrokken en zo konden we boven in de zon onze lunch nuttigen. We beklommen nog even de Asentoren die op de top staat, waar we van het uitzicht konden genieten.
Daarna ging het met de kabelbaan naar beneden.

Nog een klein stukje lopen en licht klimmen tot het centrum van Bischofsgrün. Daar namen we de bus naar Bayreuth waar we nu overnachten.

Morgen gaan we dan met trein-vervangend busvervoer naar Neurenberg, en dan per trein via Düsseldorf en Venlo naar Utrecht, waar we in het begin van de avond hopen aan te komen.

Dit is daarmee het laatste deel van ons reisverslag. Wij hebben genoten van deze voetreis, en willen alle lezers heel hartelijk danken voor jullie meeleven, spontane reacties en bemoedigingen. Dat heeft voor ons het reisplezier zeker verhoogd. Dank jullie wel, en wellicht tot een volgende voetreis, of gewoon weer een echte ontmoeting ergens in Nederland.