Rood of wit?

Maandag 18 mei 2026

Altenkunstadt - Kulmbach

Gelopen 24.0 km, totaal gelopen 547.6 km

Oversteken Main: 2x, totaal 28x

Bij het verlaten van Altenkunstadt stond op een hek bij een huis deze waarschuwing: “voorzichtig voor de hond en zijn bijtgrage vrouwtje. Betreden op eigen gevaar”. We lieten dat huis dus maar links liggen.

Net buiten de plaats was vroeger een zwembad in de Main bij een brede bocht, waar het water dus langzaam stroomt. Helaas heeft men dat in de jaren 60 moeten sluiten vanwege de vervuiling van de rivier, maar het zwembad gebouw doet nog dienst als clubgebouw en kantine voor de kanovereniging en de voetbalclub die zijn veld hier vlakbij heeft. Zou het water ooit weer schoon genoeg worden?

Deze ganzenfamilie heeft blijkbaar een goede weerstand tegen allerlei ziektekiemen in het water.

Een stukje verderop hoorden we kikkers, deze ooievaar met jongen zit dus op een strategische plek.

Weer wat verder konden we net deze grote haas op de plaat vastleggen. De hazen zijn hier meestal veel groter dan in Nederland, tot wel twee keer het gewicht, hoewel het dezelfde soort is. Dat schijnt te komen door de biologische wet van Bergmann: in een kouder klimaat, zoals hier in Noord Beieren, met zijn landklimaat, zijn dieren vaak groter dan in een mild klimaat - grotere lichamen houden de warmte beter vast. Zouden zo ook de bierbuiken van sommige mannen hier te verklaren zijn? 😉

We hielden onze eerste pauze in het dorpje Maineck. Daar bouwde Friedrich Freiherr von Redwitz rond 1870 een moutfabriek, onderdeel van het bierbrouw proces. In 1979 stopte het bedrijf en bleef deze industriële toekomstige ruïne over.

Hierna volgde een mooi bospad vlak langs de Main. Bij een waterkrachtcentrale die in een zijkanaal van de Main stond ging het pad verder, al groeide er veel meer vegetatie op het pad. Op een bepaalde plek zou volgens de kaart het pad doorlopen, maar was totaal overwoekerd. Gelukkig was daar net een zijpad, zodat we via een omweg door het dorp Motschenbach weer op onze route kwamen. We klommen omhoog naar Willmersreuth, en daar zagen we in de verte al de Plassenburg liggen, de grote burcht boven de stad Kulmbach, het eindpunt van onze etappe.

Kort na dit dorp waren we weer op “rivierhoogte” en vonden we een picknickbank voor onze lunch. Een Duits echtpaar uit het Ruhrgebied die hier een paar dagen op fietsvakantie waren vroeg of ze mochten aanschuiven. Natuurlijk kon dat. We hadden een leuk gesprek. Zij sliepen in het zelfde hotel in Altenkunstadt waar wij ook verbleven hadden, en zij waren op de terugweg van hun dagtrip per fiets naar Kulmbach. Ja, op de fiets gaat alles natuurlijk veel sneller, maar je mist ook heel veel.

Vlak hierna staken we de Main over bij de plaats Mainleus. Vanaf de brug is deze foto gemaakt.

We gingen verder door de grasvelden langs de Main tot vlak bij het kasteel Steinenhausen. Daar gingen we weer de Main over bij een brug. Hier komen de Witte Main en de Rode Main bij elkaar en gaan verder als de Main.

De Rode Main dankt zijn naam aan de roodbruine, leemhoudende grond waar hij doorheen stroomt. De Witte Main dankt zijn naam aan het heldere water dat over de witte granietrotsen in het Fichtelgebergte stroomt.

Hoewel de Rode Main langer is, wordt de Witte Main als hoofdader beschouwd, omdat die duidelijk meer water inbrengt. Wij willen daarom onze tocht vervolgen tot aan de bron van de Witte Main.

Hieronder zie je het bord op de brug. Aan je linkerkant zie je van linksachter de Witte Main aankomen, van linksvoor de Rode Main, en aan de rechterkant van de brug zie je de samengesmolten rivier als Main verder gaan. Een bijzonder plekje.

Hieronder dan de rechterkant: de Main

Hieronder de linkerkant, met links op de foto de Witte Main, en rechts de Rode Main.

Er staat ook een in graniet gegraveerde plaquette die nog een overzicht geeft van het verloop van de rivier.

Wij staken vervolgens de Rode Main over (telt niet mee voor onze Mainpassages) en volgden de Witte Main stroomopwaarts. Vlakbij passeerden we kasteel Steinenhausen, waar je alleen welkom bent als je bepaalde vleugels hebt.

We liepen verder door de natuur richting Melkendorf. Onderweg zagen we deze zwartkopvuurkever.

En deze tijm-ereprijs.

We arriveerden tenslotte in Kulmbach, waar de Plassenburg nu wel heel dichtbij is. Deze burcht, oorspronkelijk uit de vroege middeleeuwen is later in renaissance stijl herbouwd. Het is rond de 16e en 17e eeuw een tijdlang residentie van een tak van de Hohenzollerns geweest (de familie van de latere keizers Wilhelm de eerste en tweede). Die familie ging niet zachtzinnig met elkaar om.

Zo was daar Barbara van Brandenburg, die op 10-jarige leeftijd aan  een 48-jarige hertog werd uitgehuwelijkt. Die stierf twee jaar later, en zij werd op 12-jarige leeftijd uitgehuwelijkt aan de koning van Bohemen. Die wilde het huwelijk om politieke redenen niet consumeren: hij had zijn zinnen inmiddels gezet op de Hongaarse kroon. De arme Barbara wilde dit huwelijk tegen de zin van haar eigen familie dus laten ontbinden, waarop ze op de Plassenburg werd vastgezet.

Haar broer, markgraaf Frederik II, werd vanwege zijn extravagante levensstijl zelfs 12 jaar op de Plassenburg gevangen gezet door zijn eigen zonen.

Tegenwoordig huisvest de burcht vier interessante musea, die zeer het bezichtigen waard zijn.